Parafia Rzymskokatolicka
ŚW. JADWIGI KRÓLOWEJ
Kraków-Krowodrza, ul. Władysława Łokietka 60
Historia Parafii
Rozbudowa Krakowa w latach 50-tych rozpoczęła się od Nowej Huty, która miała być przeciwwagą dla starego miasta i jego tradycji a szczególnie dla jego religijności. Nowa Huta mała być miastem bez Boga. W latach 60-tych i 70-tych powstają nowe Osiedla takie jak Wzgórza Krzesławickie, Mistrzejowice, Prądnik i Krowodrza. Również na tych Osiedlach nie ma kościołów, ani nie może być mowy o ich budowie. Społeczeństwo socjalistyczne nie potrzebuje religii, która jest przecież "opium".
Ksiądz kardynał Karol Wojtyła zaniepokojony tą sytuacją podejmuje starania u władz o zezwolenia na budowę nowych kościołów zarówno w Nowej Hucie jak i na powstających Osiedlach. Odpowiedź otrzymuje taką, że w Krakowie jest wiele kościołów i mieszkańcy osiedli mogą sobie przychodzić do centrum Krakowa.
Na takie stanowisko ówczesnych władz trzeba było odpowiedzieć faktami takimi jak posyłanie duszpasterzy na osiedla by tam zaczęli sprawować opiekę duszpasterską, a szczególnie, aby zajęli się młodzieżą i dziećmi, których trzeba katechizować.
Zaczęto powoływać Punkty Katechetyczne do nauczania religii, bo w ówczesnych szkołach nie było takiej możliwości. Te punkty katechetyczne stały się zaczątkiem nowych wspólnot duszpasterskich, a póżniej parafii.
Tak było na Krowodrzy, gdzie kardynał Karol Wojtyła mianował ks. Jana Dziaska, aby zajął się opieką duszpasterską na powstającym Osiedlu. Pracę duszpasterską rozpocząłem w czerwcu 1971 r gdzie już była wybudowana część osiedla . Udało się dość szybko zorganizować naukę religii i ustanowić Punkt Katechetyczny w październiku 1971 r przy szkole podstawowej nr. 113, a póżniej w roku 1974 następny punk katechetyczny przy ul. Kluczborskiej dla dzieci z nowych szkół podstawowych, które dopiero powstały.
To był pierwszy krok. Trzeba było iść dalej i wprowadzić przy punktach katechetycznych nabożeństwa dla dzieci i młodzieży takie jak nabożeństwo majowe do NMP - w miesiącu maju i nabożeństwo różańcowe - w miesiącu październiku. Marzeniem było zacząć odprawiać Mszę św. - ale tu trzeba było ostrożności, żeby nie przeholować, bo to wszystko było pod obserwacją władż komunistycznych i w brew ich woli.
Pierwszą Mszę św. odprawiłem w punkcie katechetycznym przy ul. Pod Fortem 33 13 grudnia 1971 r. - ale w tajemnicy i to dla ludzi zaufanych. W tej sprawie przyszedł nam z pomocą nasz Metropolita kardynał i On odprawił uroczyście i publicznie Mszę św. 1 września 1974 na rozpoczęcie nowego roku katechetycznego, a następnie odprawił Pasterkę o północy , która zgromadziła wielką rzesze wiernych i rozeszła się wielkim echem po całym Krakowie. Władze ówczesne musiały się liczyć z opinią publiczną i światową i tu szczególnie z naszym kardynałem. To wszystko tworzyło nową wspólnotę , która powoli dojrzewała do budowy kościoła i powstania parafii. Ale do tego była jeszcze długa droga. A tą drogę zaczęły przecierać delegacje z osiedla upominające się u władz o zezwolenie na budowę kościoła. Tych delegacji idących do różnych urzędów w Krakowie i w Warszawie było około 130. Władze różnie traktowały te najścia, a ponieważ ich było dużo, musiały jakoś wychodzić z twarzą i odpowiadały kłamliwie, że ksiądz kardynał nie umieścił was na liście nowych kościołów, a to trzeba usunąć tego księdza, który tam robi samowole budowlaną itp.
W końcu ugięły się i wydały zezwolenie na budowę kościoła 27 listopada 1977r. Była to wielka radość ale nie koniec kłopotów. Zezwolenie niby było, ale nie było lokalizacji , o którą teraz zaczęła się batalia. Propozycję ze strony władz były takie, aby połączyć dwa osiedla i jednym zezwoleniem załatwić dwie strony starające się o budowę. Wtedy parafia była by za duża, obejmująca ponad 40 tysięcy ludzi. Na to nikt nie chciał się zgodzić i 25 maja 1978 roku otrzymaliśmy lokalizację, która satysfakcjonowała wszystkich na Krowodrzy.
Architekci Romuald Loegler i Jacek Czekaj przedstawili trzy wersie nowego kościoła, z których jedna została wybrana do realizacji i zatwierdzona w roku 1979. Można było rozpocząć wykupno terenu pod kościół i gromadzenie materiałów. Budowa kościoła trwała całe 10 lat systemem gospodarczym, ponieważ żadna ówczesna firma budowlana nie mogła przyjąć kościoła. Również gromadzenie materiałów budowlanych wymagało wielu starań, bo wszystko było na tzw. przydziały i np. na kupno kilku ton cementu trzeba było zebrać kilkanaście dowodów osobistych od wiernych, aby na nie otrzymać przydział.
Oczywiście wybór Ojca Świętego Jana Pawła II przyspieszył proces powstawania i budowę nowych kościołów. 17 czerwca roku 1979 w tydzień po wyjeżdzie Ojca Świętego Jana Pawła II z Krakowa, ksiądz kardynał Franciszek Macharski poświęca plac budowy nowego kościoła pod wezwaniem Bł. Jadwigi Królowej w cieniu przewiezionego i postawionego na tym placu Krzyża Jana Pawła II z Błóń, a który to stoi przy naszym kościele jako świadek pierwszej pielgrzymki Ojca Świętego do Ojczyzny.
6 listopada 1981 roku ksiądz biskup Stanisław Smoleński poświęca pierwszy owoc budowy - Dom Katechetyczny, gdzie powstaną pierwsze salki katechetyczne z prawdziwego zdarzenia dorównujące szkołom.
Następnie 17 maja 1983 r. ksiądz kardynał Franciszek Macharski poświęca dolny kościół, gdzie urządzamy pierwsze nabożeństwa przenosząc się z pod "chmurki" z punktu katechetycznego.
Poświęcenie kościoła i wejście ze wszystkimi nabożeństwami dokonuje się 17 listopada 1988 r. tego poświęcenia dokona ksiądz kardynał Franciszek Macharski.
Ukoronowanie dzieła nastąpi 10 czerwca 1990 roku czyli konsekracja kościoła, aby następnie doczekać się kanonizacji naszej Patronki 8 czerwca 1997 roku na krakowskich Błoniach i nawiedzenia naszego kościoła przez Jana Pawła II.
Działalność parafii Św. Jadwigi
Już przy Punkcie Katechetycznym powstaje Zespół Charytatywny, aby objąć opieką chorych i niepełnosprawnych. Z pomocą przychodzi siostra zakonna ze Zgromadzenia Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej S. Łucja Dziach, która będzie prowadzić ten Zespół przez 3 lata.
Następnie powstaje Komitet starań o zezwolenie na powstanie nowej parafii. Ten Komitet liczył około 80 osób i dzięki ich zabiegom w roku 1977 uzyskujemy pozwolenie na budowę kościoła. Ten Komitet przekształci się w Duszpasterską Radę Parafialną i będzie służył pomocą przy budowie kościoła.
Dużą grupę w powstającej parafii stanowili kolejarze, którzy pierwsi zgłaszali się do pomocy przy budowie kościoła i z nich wyłoniło się Duszpasterstwo Kolejarzy wyprzedzając powstanie ogólnopolskiego duszpasterstwa kolejarzy.
Dla młodzieży powstają grupy Oazowe, które ochoczo organizuje ks. Jan Zając i jego następcy tacy jak ks. Józef Jończyk, czy ks. Józef Grzesiuła. Dodać trzeba, że wówczas chętnie garneli się ludzie do różnych grup szczególnie zawodowych i powstawały duszpasterstwa kolejarzy, lekarzy, nauczycieli itd.
Pierwszą Róże Żywego Różańca założy ks. Stanisław Jarguz, dziś proboszcz i dziekan Gdowski.
W roku 1992 powstaje stowarzyszenie Parafialny Klub Sportowy "Jadwiga", który będzie dbał o wychowanie nie tylko fizyczne naszej młodzieży. Dzisiaj ten Klub ma kilkadziesiąt sekcji sportowych i grupuje ponad 700 dzieci i młodzieży.
Również w trosce o młodzież powstaje w roku 1999 Młodzieżowy Dom Kultury, gdzie można uczestniczyć w zajęciach takich jak nauka języka obcego, pomoc w nauce, warsztaty muzyczne, taneczne, plastyczne itp.
W roku 2000 za namową ks. Biskupa Kazimierza Nycz powołujemy Szkołę Podstawową , szkołę katolicką, aby odpowiedzieć na liczne potrzeb rodzin. Szkoła ta dzisiaj liczy ponad 200 dzieci i jest bardzo potrzebna katolickim rodzinom.
Oczywiście te wszystkie grupy i działania wspierają podstawową działalność parafii skupiającą się wokół Ołtarza i są dużą pomocą w całej pracy duszpasterskiej, którą tutaj nie omawiam.
Wystrój kościoła Św. Jadwigi Królowej
Kościół św. Jadwigi został zaplanowany na rzucie krzyża greckiego o równych ramionach. Ołtarz został usytuowany na przecięciu linii tworzących trójkąty i w ten sposób powstała przestrzeń amfiteatralna przed nim. Na przecięciach kwadratu umieszczono świetliki zarówno u góry jak i w przecięciach pionowych ścian. Filary podtrzymują strop i dach kościoła.
Ołtarz został zrobiony w formie sarkofagu, na wzór dawnych ołtarzy , które były zakładane na grobach męczenników. Relikwie patronki kościoła świętej Jadwigi, które przekazał Ojciec Święty Jan Paweł II, zostały umieszczone w tym sarkofagu. Za ołtarzem ale w górnej strefie umieszczono tabernakulum. Tłem dla tabernakulum i ołtarza jest wielki witraż , który tworzy girlandę dla Krzyża, kopii krzyża wawelskiego przed którym modliła się św. Jadwiga. Jej posąg odlany w brązie umieścił artysta Maciej Zychowicz na schodach prezbiterium, aby swoim wstawiennictwem wypraszała u Ukrzyżowanego potrzebne łaski dla ludu powierzonego Jej pieczy.
Trzy inne wielkie witraże zostały poświęcone: południowy - Duchowi Świętemu; północny - Bogu Ojcu Stworzycielowi Wszechświata i wschodni - tajemnicy Świętych Obcowania. W tym ostatnim artysta Jerzy Skąpski umieścił podobizny świętych i błogosławionych związanych z Janem Pawłem II.
Na uwagę zasługuje Droga Krzyżowa wykonana przez artystę Macieja Zychowicza, który buduje każdą stacje z elementów marmuru, brązu i drewna osiągając właściwy efekt.
W prezbiterium jest również umieszczony obraz Matki Bożej Częstochowskiej, kopia wykonana przez krakowskiego artystę Stanisława Kubicę. Ten obraz przypomina, że św. Jadwiga była wielką czcicielką Matki Bożej, a wyjeżdżając z Węgier, żegnana przez zatroskaną matkę Elżbietę, otrzymuje "drogocenny obraz Matki Bożej czczony w rodzinie".
W zakrystii kościoła znajdują się kielichy i ornaty darowane przez Ojca Świętego Jana Pawła II dla parafii św. Jadwigi.