Katecheza X 

Święto jako czas poświęcony wspólnocie

A.	Pieśń i powitanie

B.	Inwokacja Ducha Świętego

C.	Czytanie Słowa Bożego

Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia (Dz 2,46-47).
Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę (Dz 4,33).
Nie przestawali też co dzień nauczać w świątyni i po domach, i głosić Dobrą Nowinę o Jezusie Chrystusie (Dz 5,42).
«Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu» (Mk 10, 43-45).
W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon, zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł. Gdy odprawiali publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: «Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem». Wtedy po poście i po modlitwie oraz po nałożeniu na nich rąk wyprawili ich. A oni wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr. Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich; mieli też Jana do pomocy (Dz 13,1-5).

D.	Katecheza biblijna

1.	Dzień komunii. Dzień Pański pozwala przeżywać święto jako czas dla innych, dzień komunii i misji. Eucharystia jest pamiątką gestu Jezusa: oto ciało i krew przelana za was i za wielu. Zwrot «za was i za wielu» wiąże ściśle całe życie braterskie (za was) z otwarciem na wszystkich (za wielu). W łączniku «i» tkwi cała siła misji ewangelizacyjnej rodziny i wspólnoty: gestu ofiarowanego nam przez Jezusa, aby był dla wszystkich.
Zrodzony z niedzielnej Eucharystii, Kościół jest otwarty na wszystkich. Pierwszą formą misji jest budowanie komunii wierzących, tworzenie ze wspólnoty rodziny rodzin. Takie jest fundamentalne prawo misji: zjednoczony i zgodny Kościół jest świadectwem najbardziej przekonującym dla świata. Kościół może stać się szkołą misji jedynie wtedy, kiedy jest domem komunii. Cytaty z Dziejów Apostolskich przytoczone powyżej dają nam obraz pierwszych wspólnot, które żyją doświadczeniem chrześcijaństwa w domu i w świątyni. Niedziela i święto są właściwą chwilą na odnowę życia kościelnego, ażeby wspólnota wierzących zaprowadziła w swoim wnętrzu klimat życia rodzinnego, zaś rodzina otworzyła się na szerszą, kościelną wspólnotę.
Kościół lokalny i parafia to konkretna obecność Ewangelii w sercu ludzkiej egzystencji. Te postacie Kościoła są najbardziej znane ze względu na ich bliskość i gościnność, otwarcie na wszystkich. W wielu krajach parafie ukazały wartość «dobrego życia» według Ewangelii Jezusowej i podtrzymały poczucie przynależności do Kościoła. Jak twierdzi Sobór Watykański II, w kościołach lokalnych «Kościół kroczy wraz z całą ludzkością tą samą drogą i wraz ze światem doświadcza tego samego losu ziemskiego» (Gaudium et spes, 40). W parafiach rodziny, które są «kościołem domowym, sprawiają, że parafialna wspólnota staje się kościołem między domami ludzi. Zycie codzienne, ze swoim rytmem pracy i święta, pozwala światu wchodzić do domu i otwiera dom dla świata. Z drugiej strony, wspólnota chrześcijańska musi otaczać troską rodziny, zwalczając pokusę zamykania się we własnym «ustroniu» i otwierając je na drogi wiary. W rodzime przekazuje się życie jako dar i obietnicę; w parafii ta obietnica zawarta w darze życia jest przyjmowana i karmiona. Dzień Pański staje się dniem Kościoła, jeśli pomaga doświadczyć piękna niedzieli przeżywanej razem i uniknąć banału konsumpcyjnego weekendu, doświadczając braterskiej komunii z innymi rodzinami.

2. Dzień miłości bliźniego. Dzień Pański jako dies ecclesiae staje się dniem miłości bliźniego. Kościół, który karmi się niedzielną Eucharystią jest wspólnotę w służbie wszystkich. Rodzina, choć nie jedynie ona, jest siecią w której służba ta się upowszechnia. Przytoczony powyżej piękny tekst Ewangelii św. Marka obrazuje w jaki sposób w niedzielnej Eucharystii Jezus przebywa wśród nas, żeby służyć. Takie jest kryterium służby we wspólnocie: kto by chciał się stać największym, niech będzie najmniejszym (sługę waszym), a kto chce być pierwszym, niech poświęci się ubogim i maluczkim (niech będzie niewolnikiem wszystkich). Służba miłości bliźniego jest charakterystycznym rysem chrześcijańskiej niedzieli. Niektóre okresy liturgii (Adwent, a zwłaszcza Wielki Post) proponują ją jako podstawowe zadanie rodzin i wspólnot. W ten sposób niedziela staje się «dniem miłości bliźniego».
Służba miłości bliźniego wyraża pragnienie komunii z Bogiem i wzajemnej komunii z braćmi. Rodzina w ciągu całego tygodnia zaradza potrzebom codziennym, lecz życie rodzinne nie może kończyć się na zadowalaniu potrzeb materialnych i wykonywaniu obowiązków: musi budować więzi międzyosobowe, dobre życie w wierze i miłości. Bez zwyczaju służenia w domu, świadczenia sobie wzajemnej pomocy i uczestniczenia we wspólnych trudach nie zrodzi się w sercu zdolność miłości. W rodzinie, na przykładzie niestrudzonej, oddanej opieki rodziców, którzy w duchu służby wykonują wszystkie konieczne zabiegi, dzieci każdego dnia uczą się od nich, czym jest miłość. Gdy dzieci i młodzież wyjdą z kręgu rodziny i zaangażują się w niesienie pomocy bliźnim we wspólnocie parafialnej, będą mogły oprzeć się na wyniesionym z domu przykładzie miłości i służby. Praktyczna nauka miłości bliźniego powinna od początku otworzyć się na mniejsze czy większe formy służby dla innych, przede wszystkim w rodzinach jedynaków.

3. Dzień rozesłania na misję. Misyjny wymiar Kościoła jest centralnym punktem niedzielnej Eucharystii i otwiera drzwi życia rodzinnego na świat. Niedzielna wspólnota jest z definicji wspólnotę misyjną. Powyższy fragment Dziejów Apostolskich przekazuje nam piękny obraz wspólnoty w Antiochii, która podczas celebrowania chwały Pana, być może niedzielnego, zostaje natchniona przez Ducha do misji. W dniu poświęconym kultowi Bożemu wspólnota staje się wspólnotą misyjną. Misja nie dotyczy jedynie pojedynczych wezwanych, lecz ukazuje swoją skuteczność, kiedy cały Kościół, poprzez różnorodność charyzmatów, posługi i powołania, staje się rzeczywistym znakiem miłości Chrystusa do wszystkich ludzi. Formy misji wspólnoty są różne, ale wszystkie powinny prowadzić ludzi ku Chrystusowi. Rodzina jest wezwana do ewangelizacji na swój szczególny, niezastąpiony sposób: we własnym kręgu, w otoczeniu (sąsiedzi, przyjaciele i krewni), we wspólnocie kościelnej i w społeczeństwie.
Wspólnota eucharystyczna rozszerzy zasięg swego wzroku na cały świat, za przykładem św. Pawła troszcząc się o wszystkie kościoły. Jeśli missio ad gentes jest horyzontem misji dla Kościoła, to również Kościół lokalny jest posłany do głoszenia Ewangelii na swoim terenie. Pobudzane przez wspólnotę wychowanie, kształtujące gościnność wobec innych, obcych, imigrantów, powinno zaczynać się od rodziny. Jednak najpierw to właśnie w rodzinie budzi się intuicyjna potrzeba życia dla innych, życia poświęconego misji i zaangażowaniu dla świata. W wielu chrześcijańskich rodzinach, które się odznaczają mocnym świadectwem człowieczeństwa i miłości i uczęszczają regularnie na niedzielną Eucharystię, zrodziły się wspaniałe powołania do służby społeczeństwu, do wolontariatu, zaangażowania politycznego, pełnienia misji w innych krajach świata. Wzajemna relacja Eucharystii i niedzieli, Kościoła i misji, rodziny i służby dla innych domaga się nowych działań, wprowadzających w podstawy życia chrześcijańskiego, które powinny wzbudzić nową świadomość misyjną. Nadzwyczajna moc niedzieli, skupionej na Eucharystii domowej, wiodła chrześcijan z Abitene aż do męczeńskiej śmierci.
„Działałeś przeciwko nakazom imperatorów i Cesarzy gromadząc ich wszystkich”. Na to prezbiter Saturnin, zainspirowany przez Ducha Świętego, odpowiedział: „Odprawiliśmy niedzielną Eucharystię nie zwracając na nie uwagi”. Prokonsul zapytał: „Dlaczego?”. Odpowiedział: „Ponieważ niedzielnej Eucharystii nie można pominąć” (IX). „W twoim domu odbywały się spotkania przeciwne dekretowi imperatorów?” Emerito, pełen Ducha Świętego, powiedział: „W moim domu odprawiliśmy niedzielną Eucharystię”. Tamten na to: „Dlaczego pozwoliłeś im wejść?” Odpowiedział: „Ponieważ są moimi braćmi i nie mogłem im tego zabronić”. „A jednak - ciągnął dalej Prokonsul - ty miałeś obowiązek zabronić im tego”. A on: „Nie mógłbym, ponieważ my chrześcijanie nie możemy się obyć bez niedzielnej Eucharystii” (Acta Saturnini, Datwi, et aliorum plurimorum martyrum in Africa, XI).
W pierwszych wiekach niedzielna Eucharystia pozwoliła Kościołowi rozprzestrzenić się na cały świat. Dzisiaj wciąż jeszcze codzienne życie rodziny i Kościoła jest wezwane, by na nowo od niej rozpocząć: chrześcijanie nie mogą żyć bez niedzielnej Eucharystii.

E.	Słuchanie Magisterium

Niedziela powtarza w krótkim cyklu tygodnia wielką tajemnicę Paschy. Zwana jest też «małą niedzielną Paschą». «Żyć podług niedzieli» znaczy żyć ze świadomością wyzwolenia przyniesionego przez Chrystusa, ażeby Jego zwycięstwo objawiło się w pełni wszystkim ludziom poprzez wewnętrzną przemianę. Niedzieli jako święta dla innych nie należy rozumieć z punktu widzenia samej jej funkcji liturgicznej: jest bowiem nie tylko darem chrześcijańskim, ale i wartością ludzką. Przeżywanie dni, które nie będę wszystkie jednakowe (niedziela jest inna), poświęcanie czasu wspólnocie i miłości bliźniego to skuteczna droga prowadząca do wyzwolenia człowieka z niewoli pracy.

Żyć podług niedzieli

Ta radykalna nowość, jaką Eucharystia wprowadza w życie człowieka, ujawnia się w sumieniu chrześcijańskim od samego początku. Wierni bardzo szybko dostrzegli głęboki wpływ, jaki celebracja eucharystyczna wywiera na styl ich życia. Św. Ignacy z Antiochii wyjaśniał tę prawdę, określając chrześcijan jako «tych, którzy przeszli do nowej nadziei», jako tych, co żyją «na sposób dnia Pańskiego» (iuxta dominicam viventes). To określenie wielkiego męczennika antiocheńskiego wskazuje jasno na związek pomiędzy rzeczywistością eucharystyczną a chrześcijańską egzystencją w jej codzienności. Typowy dla chrześcijan zwyczaj zbierania się w pierwszy dzień po szabacie, by celebrować zmartwychwstanie Chrystusa, jest - według opisu św. Justyna męczennika - również znakiem, który określa kształt egzystencji odnowionej w spotkaniu z Chrystusem. Określenie św. Ignacego - «żyć na sposób dnia Pańskiego» - podkreśla wzorcową wartość, jaką ma ten święty dzień w stosunku do pozostałych dni tygodnia. Niedziela nie wyróżnia się bowiem przez proste zawieszenie zwyczajnych zajęć, jakby coś w rodzaju nawiasu w ramach zwyczajnego rytmu dni. Chrześcijanie zawsze uważali ten dzień za pierwszy w tygodniu, ponieważ w nim sprawuje się pamiątkę radykalnej nowości przyniesionej przez Chrystusa. Dlatego niedziela jest dniem, w którym chrześcijanin odnajduje tę eucharystyczną formę swojej egzystencji, dzięki której jest on stale wzywany, aby żyć. «Życie na sposób dnia Pańskiego» oznacza życie w świadomości wyzwolenia przyniesionego przez Chrystusa oraz realizowanie własnej egzystencji jako ofiary składanej Bogu z samego siebie, aby Jego zwycięstwo objawiało się w pełni wszystkim ludziom poprzez postępowanie wewnętrznie odnowione.
[Sacramentum Caritatis, 72]

F.	Pytania dla pary małżeńskiej i dla grupy

PYTANIA DLA PARY MAŁŻEŃSKIEJ

1.	Czy nasza rodzina przeżywa niedzielę jako czas z innymi i	dla innych?
2.	Jaki jest stosunek między naszą rodziną a innymi rodzinami i wspólnotą chrześcijańską?
3.	Jakie gesty służby i miłości bliźniego wykonujemy w domu w ciągu tygodnia? Jakie sugerujemy inicjatywy miłości bliźniego, przede wszystkim dla najbardziej potrzebujących?
4.	Czy drzwi naszego domu są otwarte na świat, na jego problemy i potrzeby?

PYTANIA DLA GRUPY RODZINNEJ I DLA WSPÓLNOTY

1.	Wspólnotowy wymiar niedzieli jest dzisiaj mało odczuwany. Jak możemy temu zaradzić?
2.	Czy wspólnoty chrześcijańskie przekazują rodzinom doświadczenie komunii? Czy rodziny chrześcijańskie pobudzają do bardziej braterskiego stylu życia we wspólnotach chrześcijańskich?
3.	Czy miłość bliźniego jest zawsze przedmiotem troski w życiu parafialnym? Czy stowarzyszenia i instytucje dobroczynne (Caritas) są wyrazem całej wspólnoty?
4.	Jak rodziny wspomagają się wzajemnie w wychowywaniu otwierającym na wartość życia poświęconego innym, na wzbudzanie powołań do misji?

G.  Zaangażowanie na rzecz życia rodzinnego i społecznego.

H.  Modlitwy spontaniczne. Ojcze nasz.

I.	Pieśń końcowa