Wtorek, 14 Lipca
Księga Izajasza 7,1-9.
Za czasów Achaza, syna Jotama, syna Ozjasza, króla Judy, wyruszył Resin, król Aramu, z Pekachem, synem Remaliasza, królem Izraela, przeciw Jerozolimie, aby z nią toczyć wojnę, ale nie mógł jej zdobyć.
I przyniesiono tę wiadomość do domu Dawida: «Aram stanął obozem w Efraimie!» Wówczas zadrżało serce króla i serce ludu jego, jak drżą od wichru drzewa w lesie.
Pan zaś rzekł do Izajasza: «Wyjdź naprzeciw Achaza, ty i twój syn, Szear-Jaszub, na koniec kanału Górnej Sadzawki, na drogę Pola Folusznika,
i powiedz do niego: Uważaj, bądź spokojny, nie bój się. Niech twoje serce nie słabnie z powodu tych dwóch oto niedopałków dymiących głowni, z powodu zaciekłości Resina, Aramejczyków i syna Remaliasza:
dlatego że Aramejczycy, Efraim i syn Remaliasza postanowili twą zgubę, mówiąc:
Wtargnijmy do Judei, przeraźmy ją i podbijmy dla siebie, a królem nad nią ustanowimy syna Tabeela!
Tak mówi Pan Bóg: Nic z tego — tak się nie stanie!
Bo stolicą Aramu jest Damaszek, a głową Damaszku Resin; i stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza;
ale jeszcze sześćdziesiąt pięć lat, a Efraim zdruzgotany przestanie być narodem. Jeżeli nie uwierzycie, nie ostoicie się».
Księga Psalmów 48(47),2-3ba.3cd-4.5-6.7-8.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały
w mieście Boga naszego.
radością jest całej ziemi.
Święta Jego góra, wspaniałe wzniesienie,
Góra Syjon, kres północy,
jest miastem wielkiego Króla.
Bóg w zamkach swoich
okazał się obroną.
Oto połączyli się królowie
i wspólnie natarli.
Zaledwie ujrzeli, zdrętwieli,
zmieszali się i uciekli.
Chwyciło ich drżenie
jak ból rodzącą kobietę,
jak wiatr ze wschodu,
który okręty z Tarszisz druzgocze.
Ewangelia wg św. Mateusza 11,20-24.
Jezus począł czynić wyrzuty miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że się nie nawróciły.
«Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły.
Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, przetrwałaby aż do dnia dzisiejszego.
Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie».
Św. Grzegorz Wielki
Wołajmy razem z Dawidem, słuchajmy, jak płacze i płaczmy razem z nim. Zobaczmy, jak się podnosi i rozradujmy się z nim: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości” (Ps 51,3).
Wyobraźmy sobie w duszy człowieka, ciężko poranionego, niemal wydającego swoje ostatnie tchnienie, oddartego, leżącego w kurzu drogi. W swoim pragnieniu wezwania lekarza jęczy i błaga o zmiłowanie tego, kto pojmuje jego stan. Także grzech jest raną duszy. Ty jesteś tym rannym, wiedz, że wewnątrz ciebie jest lekarz i pokaż Mu rany grzechów. Niech usłyszy jęk serca Ten, który zna każdą ukrytą myśl. Niech wzruszą go twoje łzy, a jeśli trzeba nalegać, by przybył, z zakamarków serca skieruj do Niego głębokie westchnienia.
Niech twój ból dojdzie do Niego, aby i tobie powiedział, jak Dawidowi: „Pan odpuszcza ci też twój grzech” (2Sm 12,13). […]
„Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości”. Ci, którzy umniejszają swoją winę, ponieważ nie znają tej wielkiej łaskawości, otrzymują mało łaskawości. Co do mnie, ja ciężko upadłem, zgrzeszyłem świadomie. Ale Ty, wszechmocny lekarzu, karcisz tych, którzy Tobą gardzą, pouczasz nieświadomych swoich win i przebaczasz tym, którzy Ci je wyznają.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
