Piątek, 4 Września
Pierwszy list do Koryntian 4,1-5.
Bracia: Niech uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych.
A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny.
Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będąc osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki. Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę.
Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią.
Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma od Boga pochwałę.
Księga Psalmów 37(36),3-4.5-6.27-28.39-40.
Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre,
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu,
a On spełni pragnienia twego serca.
Powierz Panu swoją drogę,
zaufaj Mu, a On sam będzie działał.
On sprawi, że twa sprawiedliwość zabłyśnie jak światło,
a prawość twoja jak blask południa.
Odstąp od złego i czyń dobro,
abyś mógł przetrwać na wieki.
Gdyż Pan sprawiedliwość miłuje
i nie opuszcza swych świętych.
Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana,
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala,
wybawia od występnych i zachowuje,
On bowiem jest ich ucieczką.
Ewangelia wg św. Łukasza 5,33-39.
Faryzeusze i uczeni w Piśmie rzekli do Jezusa: «Uczniowie Jana dużo poszczą i modły odprawiają, podobnie też uczniowie faryzeuszów; natomiast Twoi jedzą i piją».
Jezus rzekł do nich: «Czy możecie nakłonić gości weselnych do postu, dopóki pan młody jest z nimi?
Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą pościli».
Opowiedział im też przypowieść: «Nikt nie przyszywa do starego ubrania jako łaty tego, co oderwie od nowego; w przeciwnym razie i nowe podrze, i łata z nowego nie nada się do starego.
Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków; w przeciwnym razie młode wino rozerwie bukłaki i samo wycieknie, i bukłaki przepadną.
Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków.
Kto się napił starego, nie chce potem młodego – mówi bowiem: „Stare jest lepsze”».
Św. Paschazy Radbert
Niezwykły i nadzwyczajny związek miał miejsce, kiedy „Słowo stało się ciałem” w łonie Dziewicy i w ten sposób „zamieszkało między nami” (J 1,14). Podobnie jak wszyscy wybrani zmartwychwstają w Chrystusie, kiedy On zmartwychwstaje, tak w Nim były świętowane zaślubiny: Kościół został zjednoczony z Oblubieńcem więzami małżeństwa, kiedy człowiek-Bóg otrzymał w pełni dary Ducha Świętego i wszelka boskość zamieszkała w ciele podobnym do naszego. Chrystus stał się człowiekiem z mocy Ducha Świętego i jak „oblubieniec wychodzi ze swej komnaty” (Ps 19,6), On wyszedł z łona Dziewicy, które było jakby Jego oblubieńczą komnatą. Ale Kościół, rodząc się na nowo z wody w tym samym Duchu, staje się jednym ciałem w Chrystusie, tak ściśle, że „są oboje jednym ciałem” (Mt 19,5), co „co w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła jest wielką tajemnicą” (Ef 5,31).
To małżeństwo trwa od początku Wcielenia Chrystusa aż do chwili, gdy Chrystus powróci i wszystkie obrzędy małżeńskie zostaną wypełnione. Ci zatem, którzy są gotowi i spełnili należycie warunki tak wielkiego związku, wejdą z Nim, pełni szacunku na ucztę weselną (Mt 25,10). W międzyczasie Oblubienica obiecana Chrystusowi idzie do swego Oblubieńca i zachowuje przymierze z Nim każdego dnia w wierze i czułości, dopóki On nie przyjdzie.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
