Sobota, 12 Września
Pierwszy list do Koryntian 10,14-22.
Najmilsi moi, strzeżcie się bałwochwalstwa.
Mówię jak do ludzi rozsądnych. Zresztą osądźcie sami to, co mówię:
Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa?
Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba.
Przypatrzcie się Izraelowi według ciała! Czyż nie są w jedności z ołtarzem ci, którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych?
Lecz cóż to znaczy? Czy może jest czymś ofiara złożona bożkom? Albo czy sam bożek jest czymś?
Ależ właśnie to, co ofiarują poganie, demonom składają w ofierze, a nie Bogu. Nie chciałbym, byście mieli coś wspólnego z demonami.
Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów; nie możecie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów.
Czyż będziemy pobudzali Pana do zazdrości? Czyż jesteśmy mocniejsi od Niego?
Księga Psalmów 116(115),12-13.17-18.
Czym się Panu odpłacę
za wszystko, co mi wyświadczył?
Podniosę kielich zbawienia
i wezwę imienia Pana.
Tobie złożę ofiarę pochwalną
i wezwę imienia Pana.
Wypełnię me śluby dla Pana
przed całym Jego ludem.
Ewangelia wg św. Łukasza 6,43-49.
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało.
Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron.
Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta».
Czemu to wzywacie Mnie: „Panie, Panie!”, a nie czynicie tego, co mówię?
Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je.
Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, potok wezbrany uderzył w ten dom, ale nie zdołał go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany.
Lecz ten, kto usłyszał, a nie wypełnił, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. Gdy rzeka uderzyła w niego, od razu runął, a ruina owego domu była wielka».
Św. Gertruda z Helfty
Na podstawie słów Izajasza: „Oddasz chwałę Bogu, nie podążając własnymi drogami” (por. Iz 58, 13-14) Gertruda zrozumiała, że ten, kto najpierw zastanawia się nad tym, co zamierza uczynić lub powiedzieć, a widząc, że nie ma z tego żadnego pożytku, powstrzymuje się od tego, czerpie z tego potrójną korzyść. Po pierwsze, […] dane mu jest odnaleźć w Bogu jeszcze słodsze rozkosze. Po drugie, złe myśli będą miały nad nim mniejszą władzę. […] Po trzecie, w życiu wiecznym Syn Boży obdarzy go obfitszym udziałem w owocach tej wybitnej świętości życia, która sprawiła, że z imponującą szlachetnością stawiał czoła wszelkim pokusom i chwalebnie nad nimi triumfował. […]
Dzięki słowom: „Oto Jego nagroda z Nim idzie” (por. Iz 40,10) zrozumiała, że Pan w swojej miłości sam jest nagrodą dla swoich wybranych, obdarzając ich tak wielką łagodnością, że dusza, która Go kocha, może z całą prawdą powiedzieć, iż dzięki Jego niezwykłej dobroci została nagrodzona znacznie ponad wszelkie zasługi. „i przed Nim Jego zapłata” (tamże) oznacza, że skoro całkowicie powierzyła się Opatrzności Bożej i w każdym działaniu pragnęła jedynie woli Bożej, Bóg pozwala jej już teraz być przed Nim jakby doskonałą. […] Zrozumiała, że każdy, kto szczerze pokutuje za wszystko, co popełnił lub czego nie uczynił, i z prawego serca jest gotów przestrzegać przykazań Bożych, będzie w całej prawdzie uświęcony przed Bogiem. […]
Z tych słów: „Śpiewajcie Panu pieśń nową” (por. Iz 42,10) zrozumiała, że ten, kto wkłada w swój śpiew zapał płynący z wewnętrznego daru, śpiewa Panu pieśń nową; albowiem skoro właśnie od Boga otrzymał tę łaskę, by skierować ku Niemu swój zapał, to wynikający z tego nowy czyn będzie miły Bogu.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
