Piątek, 8 Maja

Dzieje Apostolskie 20,17-18a.28-32.36.

Paweł z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła.
A gdy do niego przybyli, przemówił do nich: «Uważajcie na samych siebie i na całe stado,
nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią.
Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada.
Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów.
Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was.
A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski władnemu zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi».
Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem ze wszystkimi.

Księga Psalmów 100(99),1-5.

Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie,
służcie Panu z weselem.
Stawajcie przed obliczem Pana
z okrzykami radości.

Wiedzcie, że Pan jest Bogiem,
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością,
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.
W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem,

z hymnami w Jego przedsionki,
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry,
Jego łaska trwa na wieki,
a Jego wierność przez pokolenia.

List do Rzymian 8,31b-39.

Bracia: Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?
On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby wraz z Nim i wszystkiego nam nie darować?
Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia?
Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej – zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?
Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?
Jak to jest napisane: «Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają nas za owce na rzeź przeznaczone».
Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował.
I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce,
ani co jest wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Ewangelia wg św. Jana 10,11-16.

Jezus powiedział: «Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce.
Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza;
najemnik ucieka, dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach.
Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają,
podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce.
Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz».

Św. Antoni z Padwy

„Ja jestem dobrym pasterzem”. Chrystus słusznie może mówić: „Ja jestem”. Dla Niego nie ma przeszłości czy przyszłości – wszystko jest dla Niego teraźniejszością. Mówi o tym w Apokalipsie: „Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący” (Ap 1,8). I w Księdze Wyjścia: „Jestem, który jestem. Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie” (Wj 3,14).
„Ja jestem dobrym pasterzem”. Słowo „pasterz” pochodzi od słowa „paść”. Chrystus karmi nas swoim ciałem i swoją krwią, każdego dnia w sakramencie Eucharystii. Jesse, ojciec Dawida, powiedział do Samuela: „Pozostał jeszcze najmniejszy, lecz on pasie owce” (1 Sm 16,11). Nasz Dawid do nas posłany, mały i skromny, jak dobry pasterz, także pasie swoje owce. […]
Czytamy w Księdze Izajasza: „Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi [ją] swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie” (Iz 40,11). Dobry pasterz, kiedy prowadzi swoją trzodę na pastwisko, lub kiedy ją gromadzi, zbiera wszystkie małe owieczki, które jeszcze nie mogą chodzić, bierze je na swoje ramiona, niesie je na swojej piersi, prowadzi też owce karmiące, te, którym ciężko iść lub te, które dopiero porodziły. Podobnie czyni Jezus Chrystus: każdego dnia żywi nas poprzez nauczanie Ewangelii i sakramenty Kościoła. Gromadzi nas w swoich ramionach, które rozciągnął na krzyżu „by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno” (J 11,52). Zebrał nas przy swoim miłosiernym sercu, jak matka gromadząca swoje dzieci.