Czwartek, 26 Lutego
Księga Estery 14,1.3-5.12-14.
Królowa Estera zwróciła się do Pana, przejęta niebezpieczeństwem śmierci.
I błagała Pana, Boga Izraela, i rzekła: «Panie mój, Królu nasz, Ty jesteś jedyny, wspomóż mnie samotną, niemającą poza Tobą wspomożyciela, bo niebezpieczeństwo jest niejako
w mojej ręce.
Słyszałam od młodości mojej w pokoleniu moim ojczystym, że Ty, Panie, wybrałeś Izraela spośród wszystkich narodów i ojców naszych ze wszystkich ich przodków na wieczyste dziedzictwo i uczyniłeś im wszystko, co zapowiedziałeś.
Wspomnij, Panie, daj się rozpoznać w chwili naszego udręczenia i dodaj mi odwagi, Królu bogów i Władco nad wszystkimi władcami.
Włóż stosowną mowę w moje usta przed obliczem lwa i zwróć jego serce ku nienawiści do wroga naszego, aby zginął on sam i ci, którzy są z nim jednej myśli.
Wybaw nas ręką Twoją i wspomóż mnie opuszczoną i niemającą nikogo poza Tobą, Panie, który wiesz wszystko».
Księga Psalmów 138(137),1-2a.2bc-3.7c-8.
Będę Cię sławił, Panie, z całego serca,
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów,
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.
I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją,
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem,
pomnożyłeś moc mojej duszy.
Wybawia mnie Twoja prawica.
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki,
nie porzucaj dzieła rąk swoich.
Ewangelia wg św. Mateusza 7,7-12.
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam.
Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą.
Gdy któregoś z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień?
Albo gdy prosi o rybę, czy poda mu węża?
Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą.
Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem to jest istota Prawa i Proroków».
Tertulian
„Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie” (J 4,23), a On szuka takich czcicieli. Jesteśmy prawdziwymi czcicielami i prawdziwymi kapłanami, gdy modlimy się w duchu i w ten sposób składamy Bogu w ofierze naszą modlitwę, jako ofiarę, którą On sobie zarezerwował i która jest Mu miła – tę samą, o którą prosił i którą przygotował. Tę ofiarę, ofiarowaną z głębi serca, karmioną wiarą, wychowaną w prawdzie, nienaruszoną i niewinną, uczciwą i czystą, ukoronowaną miłością, musimy zanieść do ołtarza Boga wraz z procesją dobrych uczynków, wśród psalmów i hymnów, a ona wyjedna nam wszystko od Boga.
Czy Bóg mógłby odmówić czegokolwiek modlitwie, która wznosi się do Niego w duchu i prawdzie, skoro to On sam jej zażądał? Czytamy, słyszymy o świadectwach, wierzymy w tak wiele świadectw jej skuteczności! Już dawna modlitwa wybawiała od ognia, od głodu i dzikich zwierząt, a przecież nie otrzymała swojej formy od Chrystusa. O ileż większa jest zatem skuteczność modlitwy chrześcijańskiej! Nie wysyła aniołów, aby gasili płomienie, nie zamyka paszczy lwów, nie przynosi pożywienia głodnym, nie usuwa zmysłowych namiętności darem łaski; ale uczy cierpliwości tych, którzy doświadczają bólu, i daje im wiarę, która pozwala zrozumieć, co Pan przygotował dla tych, którzy cierpią dla imienia Bożego. […]
Każde stworzenie się modli. Zwierzęta domowe i dzikie modlą się i klękają. Kiedy wychodzą ze swoich stajni lub nor, nie bez powodu wypełniają powietrze swoimi krzykami. Nawet ptaki latające po niebie rozkładają skrzydła w kształcie krzyża i wypowiadają coś, co przypomina modlitwę. Co jeszcze można powiedzieć na cześć modlitwy? Sam Pan modlił się, niech będzie mu cześć i chwała na wieki wieków.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
