Poniedziałek, 20 Lipca

Księga Micheasza 6,1-4.6-8.

Słuchajcie, proszę, tego, co Pan powiedział: «Stań, prawuj się wobec gór, niech słuchają pagórki twego głosu!»
Słuchajcie, góry, sporu Pańskiego, nakłońcie uszu, posady ziemi! Oto Pan wiedzie spór ze swym ludem i oskarżać będzie Izraela.
«Ludu mój, cóż ci uczyniłem? Czym ci się uprzykrzyłem? Odpowiedz Mi!
Tym, że cię wywiodłem z ziemi egipskiej? Że z domu niewoli wybawiłem cię? Że posłałem przed tobą Mojżesza, Aarona i Miriam?»
«Z czym stanę przed Panem i pokłonię się Bogu na wysokości? Czy stanę przed Nim z ofiarą całopalną, z rocznymi cielętami?
Czy Pan się zadowoli tysiącami baranów, miriadami potoków oliwy? Czy trzeba, bym wydał pierworodnego mego za mój występek, owoc łona mego za grzech mojej duszy?»
«Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre. I czego żąda Pan od ciebie, jeśli nie czynienia sprawiedliwości, umiłowania wierności i pokornego obcowania z Bogiem twoim?»

Księga Psalmów 50(49),5-6.8-9.16bc-17.21.23.

«Zgromadźcie Mi moich umiłowanych,
którzy przez ofiarę zawarli ze Mną przymierze».
Niebiosa zwiastują Bożą sprawiedliwość,
albowiem sam Bóg jest sędzią.

«Nie oskarżam cię za twoje ofiary,
bo twe całopalenia zawsze są przede Mną».
Nie przyjmę cielca z twego domu
ani kozłów ze stad twoich.

Czemu wymieniasz moje przykazania
i na ustach masz moje przymierze?
Ty, co nienawidzisz karności,
a słowa moje odrzuciłeś za siebie?

Ty tak postępujesz, a Ja mam milczeć?
Czy myślisz, że jestem podobny do ciebie?
Skarcę ciebie i postawię ci to przed oczy.
Kto składa ofiarę dziękczynną, ten cześć Mi oddaje,
a tym, którzy postępują uczciwie, ukażę Boże zbawienie».

Ewangelia wg św. Mateusza 12,38-42.

Niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów rzekli do Jezusa: «Nauczycielu, chcielibyśmy zobaczyć jakiś znak od Ciebie».
Lecz On im odpowiedział: «Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza.
Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi.
Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni wskutek nawoływania Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz.
Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw temu plemieniu i potępi je; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon».

Św. Cyryl Jerozolimski

Zostaliście poprowadzeni za rękę do chrzcielnicy, jak Chrystus z krzyża do grobu, który jest przed wami (w kościele Grobu Świętego). Po wyznaniu waszej wiary Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, zanurzeni zostaliście trzy razy w wodzie i wynurzyliście się z niej – to był znak trzech dni spędzonych w grobie przez Chrystusa. Jak nasz Zbawiciel spędził trzy dni i trzy noce w głębi ziemi tak i wy, wychodząc z wody po waszym zanurzeniu, naśladowaliście go. Kiedy zanurzyliście się, byliście w ciemności, niczego nie widzieliście; wychodząc z wody, jesteście w pełni dnia. W jednej chwili umieracie i rodzicie się na nowo, ta woda, która zbawia, była jednocześnie waszym grobem i matką.
Dziwny paradoks! Nie jesteśmy tak naprawdę martwi, nie zostaliśmy naprawdę pogrzebani, nie byliśmy naprawdę ukrzyżowani i wskrzeszeni, ale jeśli to naśladowanie to tylko obraz, nasze zbawienie jest rzeczywistością. Chrystus był rzeczywiście ukrzyżowany i pogrzebany, prawdziwie zmartwychwstał i dana jest nam wszelka łaska – aby uczestnicząc w jego cierpieniach, naśladując je – dostąpić zbawienia w rzeczywistości. Co za wielka miłość do ludzi! Gwoździe przebiły ręce Chrystusa i On cierpiał; a mnie, bez cierpień i wysiłku, ofiaruje udział w łasce zbawienia. […]
Wiemy dobrze, że jeśli chrzest nas oczyszcza z grzechów i daje nam Ducha Świętego, to jest on również repliką Męki Chrystusa. Dlatego Paweł głosi: „Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani…” (Rz 6, 3-4). To właśnie Chrystus wycierpiał to dla nas i dla naszego zbawienia, w rzeczywistości, a nie pozornie. Dlatego Paweł dalej głosi: „Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie” (Rz 6, 5).