Sobota, 22 Sierpnia
Księga Izajasza 9,1-3.5-6.
Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło.
Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują w żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.
Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy, jak w dniu porażki Madianitów.
Albowiem dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: «Przedziwny doradca, Bóg Mocny, odwieczny ojciec, Książę Pokoju».
Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.
Księga Psalmów 113(112),1-2.3-4.5-6.7-8.
Chwalcie, słudzy Pańscy,
chwalcie imię Pana.
Niech imię Pańskie będzie błogosławione
teraz i na wieki.
Od wschodu aż do zachodu słońca
niech będzie pochwalone imię Pana.
Pan jest wywyższony nad wszystkie ludy,
ponad niebiosa sięga Jego chwała.
Kto jest jak nasz Pan Bóg,
który mieszka w górze
co w dół spogląda
na niebo i na ziemię?
Podnosi nędzarza z prochu
i dźwiga z gnoju ubogiego.
by go posadzić wśród książąt,
wśród książąt swojego ludu.
Ewangelia wg św. Łukasza 1,26-38.
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,
do dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maryja.
Wszedłszy do Niej, Anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami».
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.
Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus.
Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida.
Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca».
Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»
Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.
A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną.
Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego».
Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według słowa twego». Wtedy odszedł od Niej Anioł.
Św. Iwo z Chartres
Dzisiaj świętujemy cudowne poczęcie Jezusa przez Dziewicę. Celebrujemy początek naszego odkupienia i zwiastujemy zamiar Boży, powzięty z dobrocią i mocą. Ponieważ gdyby Pan wszechświata przyszedł na poszukiwanie uciekających służących, aby ich sądzić, a nie im okazać dobroć, to nigdy by się nie otoczył tą kruchą otoczką z prochu ziemi (Rdz 2,7) w której mógł cierpieć z nami i za nas.
Poganom to wydaje się, cytując słowa świętego Pawła, słabością i głupstwem (1Kor 1,23.25), ponieważ opierają się na rozumowaniu próżnej filozofii i kształtują swoje osądy o Stworzycielu według praw stworzenia. Czy istnieje potężniejsze dzieło niż poczęcie z Dziewicy, wbrew prawom natury? I, po przybraniu naszego ciała, doprowadzenie śmiertelnej natury do chwały nieśmiertelności, przechodząc przez śmierć? To dlatego apostoł mówi: „Co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi” (w. 25).
Dzisiaj łono Dziewicy staje się bramą niebios, przez którą Bóg zstępuje do ludzi, aby wynieść ich do nieba.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
