Piątek, 19 Czerwca

Druga Księga Królewska 11,1-4.9-18.20.

Kiedy Atalia, matka Ochozjasza, dowiedziała się, że syn jej umarł, zabrała się do wytępienia całego potomstwa królewskiego.
Lecz Joszeba, córka króla Jorama, siostra Ochozjasza , zabrała Joasza, syna Ochozjasza, wyniósłszy go potajemnie spośród mordowanych synów królewskich, i przed wzrokiem Atalii skryła go wraz z jego mamką w pokoju sypialnym, tak iż nie został zabity.
Przebywał więc z nią sześć lat ukryty w świątyni Pańskiej, Atalia zaś panowała w kraju.
W siódmym roku Jojada polecił sprowadzić setników, Karyjczyków  i straż przyboczną, przyprowadził ich do siebie w świątyni Pańskiej. Zawarł z nimi układ i kazał im złożyć przysięgę w świątyni Pańskiej, i pokazał im syna królewskiego.
Setnicy wykonali wszystko, jak im rozkazał kapłan Jojada. Każdy wziął swoich ludzi, tak tych, co podejmują służbę w szabat, jak i tych, co w szabat z niej schodzą, i przyszli do kapłana Jojady.
Kapłan zaś wręczył setnikom włócznie i tarcze króla Dawida, które były w świątyni Pańskiej.
Straż przyboczna ustawiła się wokół króla, każdy z bronią w ręku, od węgła południowego świątyni aż do północnego, przed ołtarzem i świątynią.
Wówczas wyprowadził syna królewskiego, nałożył mu diadem i wręczył świadectwo; ustanowiono go królem i namaszczono. Wtedy klaskano w dłonie i wołano: «Niech żyje król!»
Słysząc wrzawę  ludu, Atalia udała się do ludu, do świątyni Pana.
Spojrzała: a oto król stoi przy kolumnie – zgodnie ze zwyczajem, dowódcy i trąby dokoła króla, cała ludność kraju raduje się i dmie w trąby. Atalia więc rozdarła szaty i zawołała: «Spisek! Spisek!»
Wtedy kapłan Jojada wydał rozkaz setnikom dowodzącym wojskiem, polecając im: «Wyprowadźcie ją ze świątyni poza szeregi, a gdyby ktoś za nią poszedł, niech zginie od miecza!» Mówił bowiem kapłan: «Nie powinna zginąć w świątyni Pańskiej».
Pochwycono ją, a gdy weszła na drogę, którą wjeżdżają konie do pałacu, tam poniosła śmierć.
Jojada zawarł przymierze między Panem a królem i ludem, by byli ludem Pańskim, oraz między królem a ludem.
Po czym cała ludność wyruszyła do świątyni Baala i zburzyła ją. Ołtarze jej i posągi potłuczono całkowicie, a Mattana, kapłana Baala, zabito przed ołtarzami. I postawił kapłan Jojada straż przed świątynią Pańską.
Cały lud kraju radował się, a miasto zażywało spokoju.

Księga Psalmów 132(131),11.12.13-14.17-18.

Pan złożył Dawidowi niezłomną obietnicę,
której nie odwoła:
«Zrodzone z ciebie potomstwo
posadzę na twoim tronie.

A jeżeli twoi synowie zachowają moje przymierze
i wskazania, których im udzielę,
także ich synowie
zasiądą na tronie po wieczne czasy».

Pan bowiem wybrał Syjon,
tej siedziby zapragnął dla siebie.
«Oto jest miejsce mego odpoczynku na wieki,
tu będę mieszkał, bo wybrałem je sobie».

«Wzbudzę tam moc dla Dawida,
przygotuję światło dla mego pomazańca.
Odzieję wstydem nieprzyjaciół jego,
a nad nim zajaśnieje jego korona».

Ewangelia wg św. Mateusza 6,19-23.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną.
Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną.
Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.
Światłem ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało będzie rozświetlone.
Lecz jeśli twoje oko jest chore, całe twoje ciało będzie w ciemności. Jeśli więc światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jakże wielka to ciemność!»

Bł. Kolumban Marmion

Żarliwość wiary musi ożywiać każde nasze najmniejsze działanie. Jeśli będziemy się o to starać, nasze życie będzie pełne światła i radości. Najdrobniejsze szczegóły naszych dni będą nam się wydawały jak cenne perły, które będziemy chcieli zdobyć, aby stworzyć z nich nasz skarb w niebie. A w miarę jak będziemy postępować w wierze, która stanie się mocniejsza, żarliwsza i bardziej aktywna, radość będzie coraz bardziej przepełniać nasze dusze. Jasność dodaje się do jasności; nadzieja, widząc, jak poszerzają się jej horyzonty, umacnia się z dnia na dzień; miłość, czując się coraz żarliwsza, sprawia, że wszystko staje się łatwe. I biegniemy drogą przykazań Pana. […]
W niebie źródłem naszej radości będzie pewne, doskonałe i nieodwracalne posiadanie dobra najwyższego i niezmiennego, w pełnym świetle chwały. Tutaj, na ziemi, źródłem naszej radości jest rozpoczęte posiadanie Boga, uprzednia jedność z Bogiem: to posiadanie, ta jedność jest tym bardziej intymna, im bardziej jesteśmy skąpani w świetle wiary. Radość, jaką daje nam wiara, jest nam niezbędna tutaj, na ziemi. To sam Bóg ukształtował nasze serce i ukształtował je tak, aby potrzebowało radości.