Wtorek, 6 Stycznia

Księga Izajasza 60,1-6.

Powstań! Świeć, Jeruzalem, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.
Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą.
I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.
Rzuć okiem dokoła i zobacz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione są twe córki.
Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzy się, bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie.
Zaleje cię mnogość wielbłądów – dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni przybędą z Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć Pana.

Księga Psalmów 72(71),1b-2.7-8.10-11.12-13.

Boże, przekaż Twój sąd królowi,
a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie
i ubogimi według prawa.

Za dni Jego zakwitnie sprawiedliwość
i wielki pokój, aż księżyc nie zgaśnie.
Będzie panował od morza do morza,
od Rzeki aż po krańce ziemi.

Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary,
królowie Szeby i Saby złożą daninę.
I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie,
wszystkie narody będą Mu służyły.

Wyzwoli bowiem biedaka, który Go wzywa,
i ubogiego, który nie ma opieki.
Zmiłuje się nad biednym i ubogim,
nędzarza ocali od śmierci.

List do Efezjan 3,2-3a.5-6.

Bracia: Słyszeliście przecież o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was,
że mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica.
Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom,
to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.

Ewangelia wg św. Mateusza 2,1-12.

Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy
i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon».
Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima.
Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz.
Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak zostało napisane przez Proroka:
A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela».
Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy.
A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytajcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon».
Oni zaś, wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię.
Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali.
Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.
A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się z powrotem do swojego kraju.

Św. Bernard z Clairvaux

      Zamiarem Boga nie było jedynie przyjście na ziemię, ale aby ludzie mogli Go poznać. W rzeczywistości tą możliwością poznania Go jest święto Objawienia Pańskiego, wielki dzień Jego ukazania się. Dziś mędrcy przyszli ze Wschodu, aby odszukać wschodzące Słońce Sprawiedliwości (Ml 3,20), tego, o którym czytamy: „Przyjdzie mąż, a imię jego Odrośl” (Za 6,12). Dziś mędrcy oddają cześć nowonarodzonemu z Dziewicy, wiedzeni światłem nowej gwiazdy. Czy nie dostrzegamy w tym, bracia, wielkiego powodu do radości, tak jak napisał święty Paweł Apostoł: „Ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga do ludzi” (Tt 3,4) […]
      Cóż wy czynicie mędrcy?  Czcicie niemowlę przy piersi matki, leżące w pospolitej szopie, odziane w pieluchy? Czy ten więc miałby być Bogiem? Przecież „Pan w świętym swoim przybytku, Pan ma tron swój na niebiosach” (Ps 11,4), a wy szukacie Go w zwykłej stajence, przy piersi matki? Cóż czynicie? Po co ofiarujecie złoto? Czy ten miałby być królem? Gdzie więc Jego królewski dwór, gdzie Jego tron, gdzie dworzanie? Stajnia jest Mu pałacem, żłóbek tronem, a Maria i Józef dworzanami? Jak ludzie uczeni mogli aż tak się pomylić, by czcić małe dziecko, niegodne uwagi, zarówno ze względu na swój wiek, jak i na ubóstwo rodziców?
      Stali się oni głupcami, aby zyskać mądrość. Duch Święty pouczył ich wcześniej o tym, o czym później święty Paweł pisze: „Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata? Skoro bowiem świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej, spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących” (1 Kor 1,21). [… ] Oni pokłonili się przed ubogim dzieckiem, oddając mu cześć tak jak królowi, chwaląc tak jak Boga. Ten, który prowadził ich za światłem gwiazdy, rozpalił Swoje światło w głębi ich serc.