Wtorek, 9 Czerwca
Pierwsza Księga Królewska 17,7-16.
Potok, przy którym ukrywał się Eliasz, wysechł, gdyż w kraju nie padał deszcz.
Wówczas Pan skierował do niego to słowo:
«Wstań! Idź do Sarepty koło Sydonu i tam będziesz mógł zamieszkać, albowiem kazałem tam pewnej wdowie, aby cię żywiła».
Wtedy wstał i zaraz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Więc zawołał ją i powiedział: «Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił».
Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał na nią i rzekł: «Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba!»
Na to odrzekła: «Na życie Pana, twego Boga! Już nie mam pieczywa — tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi strawę. Zjemy to, a potem pomrzemy».
Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i twemu synowi zrobisz potem.
Bo Pan, Bóg Izraela, rzekł tak: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię».
Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień.
Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się według obietnicy, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.
Księga Psalmów 4,2.3.4-5.7-8.
Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże,
który wymierzasz mi sprawiedliwość.
Tyś mnie wydźwignął z utrapienia,
zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją modlitwę.
Jak długo będą ociężałe wasze serca, mężowie?
Czemu kochacie marność i szukacie kłamstwa?
Wiedzcie, że godnym podziwu
czyni Pan swego wiernego.
Pan mnie wysłucha,
gdy będę Go wzywał.
Zadrżyjcie i już nie grzeszcie,
rozważcie na swych łożach i zamilknijcie.
Wielu powiada: «Któż nam ukaże szczęście?»
Wznieś ponad nami, Panie, światłość Twojego oblicza.
Więcej radości wlałeś w moje serce
niż w czasie obfitych plonów pszenicy i wina.
Ewangelia wg św. Mateusza 5,13-16.
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.
Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze.
Nie zapala się też lampy i nie umieszcza pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu.
Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie».
Święta Hildegarda z Bingen
Wszystkie elementy w człowieku są odrębne i podlegają ustalonemu porządkowi. Dusza jawi się niczym ogień, a w niej rozum jest jak światło. Dusza jest przeniknięta światłem rozumu, tak jak świat rozjaśnia słońce, dzięki czemu poprzez rozum może przewidywać i poznawać wszystkie dzieła człowieka. […]
Słońce, zasłonięte przez czarną chmurę, ukryte za błyskawicami, grzmotami i ulewnymi deszczami, znika; ale gdy te zjawiska ustają, znów rozlewa swoje światło. Tak samo jest z duszą człowieka, tak bardzo uciskaną przez ciało, że działa zgodnie z pragnieniami ciała, a wewnętrzne światło rozumu zostaje przyćmione: gniew jest bowiem jak błyskawica, chciwość jak grzmot, a niedozwolone pragnienia ciała jak ulewne deszcze. Gdy pokuta oczyści ją z jej złych skłonności, znów rozbłyska w blasku prawdziwego światła, oświecona nadzieją wyzwolenia i zbawienia. Dusza wówczas emanuje rozumem, tak jak słońce wysyła swoje promienie, i dzięki niemu rozróżnia to, co niebiańskie, od tego, co ziemskie.
Dusza człowieka jest umacniana przez ogień słońca Ducha Świętego, aby spełnić dobro, ale chłód lenistwa i zaniedbania ją osłabia. Ogień wytrwałości i skrucha ducha, łącząc się, sprawiają, że człowiek wydaje dobre owoce. Dodają mu otuchy i zdobią go we wszystko, co jest pożyteczne, aby nic go nie oddzieliło od służby Bogu od kochania Go.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
