Wtorek, 12 Maja
Dzieje Apostolskie 16,22-34.
Tłum Filipian zwrócił się przeciwko Pawłowi i Sylasowi, a pretorzy kazali zedrzeć z nich szaty i siec ich rózgami.
Po wymierzeniu wielu razów wtrącili ich do więzienia, przykazując strażnikowi, aby ich dobrze pilnował.
Ten, otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu i dla bezpieczeństwa zakuł im nogi w dyby.
O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali.
Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany.
Gdy strażnik zerwał się ze snu i zobaczył drzwi więzienia otwarte, dobył miecza i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli.
«Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy!» – krzyknął Paweł na cały głos.
Wtedy tamten zażądał światła, wskoczył do lochu i przypadł drżący do stóp Pawła i Sylasa.
A wyprowadziwszy ich na zewnątrz rzekł: «Panowie, co mam czynić, aby się zbawić?»
«Uwierz w Pana Jezusa – odpowiedzieli mu – a zbawisz siebie i swój dom».
Opowiedzieli więc naukę Pana jemu i wszystkim jego domownikom.
Tej samej godziny w nocy wziął ich z sobą, obmył rany i natychmiast przyjął chrzest wraz z całym swym domem.
Wprowadził ich też do swego mieszkania, zastawił stół i razem z całym domem cieszył się bardzo, że uwierzył Bogu.
Księga Psalmów 138(137),1b-2a.2b-3.7e-8.
Będę Cię sławił, Panie, z całego serca,
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów,
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.
I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją,
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
pomnożyłeś moc mojej duszy.
Wybawia mnie Twoja prawica.
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki,
nie porzucaj dzieła rąk swoich.
Ewangelia wg św. Jana 16,5-11.
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: „Dokąd idziesz?”
Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce.
Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was.
On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.
O grzechu – bo nie wierzą we Mnie;
o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie;
wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony».
Św. Katarzyna ze Sieny
Odwagi, bracia moi, nie pozwólmy się zniechęcić ani popełnionym grzechem, ani żadną iluzją, żadną pokusą diabła. Choć droga może być trudna i błotnista, Chrystus, nasz lekarz, dał nam lekarstwo na wszystkie nasze słabości, chrzest krwi i ognia, w którym dusza oczyszcza się i zmywa wszystkie swoje grzechy, spala i niszczy wszystkie pokusy i złudzenia diabła. […]
Człowiek, dopóki żyje w ulegającym rozkładowi więzieniu swojego ciała, doświadcza przewrotnego prawa, które nieustannie zachęca go i skłania do grzechu, ale łagodna dobroć Boga dała mu nieustanne lekarstwo, które wzmacnia jego rozum i wolność. Tym nieustannym lekarstwem jest ogień Ducha Świętego, który nigdy nie gaśnie i zawsze rozlewa swoją łaskę i dobrodziejstwa, tak że każdego dnia możemy stosować ten łagodny chrzest, który jest nam dany z łaski, a nie z zasług.
Tak więc, gdy dusza spogląda i widzi w sobie ten skarb i ten ogień Ducha Świętego, upaja się tak bardzo miłością swojego Stwórcy, że całkowicie się siebie wyrzeka. […] Widzi i rozważa jedynie swoją nicość oraz dobroć Boga wobec niej; widzi, że ta nieskończona Dobroć nie pragnie niczego innego jak tylko jej dobra, a wtedy jej miłość do Boga staje się doskonała. Nie ma ona żadnej innej myśli, żadnego innego uczucia i nie może powstrzymać porywu swojego pragnienia; biegnie jednak bez ciężaru i bez więzów, ponieważ uwolniła się od wszystkich przeszkód, które mogłyby ja zatrzymać.
Źródło: http://ewangelia.org/rss/v2/evangelizo_rss-pl.xml
Rok liturgiczny: A/II
